Stefan Koopmanschap's RSS

2.5 / 5

Amerikaans duo met ontspannen Balearen-disco. Op de kaart gezet en gesteund door Prins Thomas zijn zij een vriendelijke aanvulling op het Internasjonal label. Jammer dat het zo zielloos klinkt, veel Moroder maar geen ballen.

(Luister naar "Windsurf - Coastlines")

1. Recomposed by Carl Craig & Moritz von Oswald

   ★★★★★

   Deze illustere technoproducers verwerken samples uit de orkestbanden van een Karajan-editie van Ravel en Mussorgsky en smeden die aaneen tot een suite die zich kan meten met de beste techno.

2. Lulu Rouge - Bless You

   ★★★★★

   Ingredienten zijn melancholie, dub en lounge in een razend spannende interactie. Extreem ruimtelijk door de perfecte mix …

3. The Mars Volta - The Bedlam In Goliath

   ★★★★½

   Op ieder gegeven moment gebeurt er zo veel dat je na tien keer luisteren nog steeds nieuwe dingen ontdekt.

4. NOW

   ★★★★½

   Mooie electronische geluiden, dromerig, of minimaal, of freaky … Oude tijden herleven met NOW

5. Gorki - Voor Rijpere Jeugd

   ★★★★☆

   dit is de beste Nederlandstalige band ooit …

6. Guillemots - Red

   ★★★★☆

   De Guillemots verbazen na hun sublieme debuut, ook op plaat twee. Red weet het enthousiasme van vroeger op te roepen, als je favoriete band ein-de-lijk met een nieuwe plaat komt en je zin krijgt alle liedjes te analyseren, tegen elkaar af te wegen, kortom, de genoegens van een popnerd.

7. Errors - It’s Not Something But It Is Like Whatever

   ★★★★☆

   Tamelijk superieure instrumentale frunnikmuziek

8. Stereolab - Chemical Chords

   ★★★★☆

   buitengewoon plezierige zomerkitsch

3.5 / 5

Nooit gedacht dat achter deze misselijkmakende naam zo’n bekwaam gezelschap stak!
Lekker kabbelende late night jazz met treurige saxen, slepende brushes en af en toe wat piano.
Heerlijk!

(Luister naar "Bohren & der Club of Gore - Dolores")

4 / 5

Omdat de politieke aspiraties van deze mannen (steun Obama) overeenkomen met mijn voorkeur zou een beoordeling eenzijdig kunnen zijn. De boodschap die ze willen overbrengen is betrokkenheid bij het wereldgebeuren en daar past hun veelheid aan stijlen en vocalisten goed bij.
Wel worden de rauwe kantjes met het ouder worden steeds minder waardoor hun salonfahigkeit wel erg groot wordt.

(Luister naar "Thievery Corporation - Radio Retaliation")

(Luister naar "Thievery Corporation - Radio Retaliation")

2.5 / 5

Duits hitwonder uit Leipzig met onopvallende synthipop van begin jaren 80. Voor de hand liggende referenties zijn dan Alphaville en Aha. Gedateerd en overbodig.

(Luister naar "Polarkreis 18 - The Colour of Snow")

3.5 / 5

Na een uitstekende ep weet Grapes of Grain ook met deze full-length weer een stapje vooruit te maken. De band gaat steeds strakker spelen, de ijle indiefolk van weleer is verruilt voor een stevigere sound. Uitstekend gitaarwerk (probeer Slow Mind) en deadpan-vocalen zorgen nu voor een geslaagde Pavementiaanse sfeer. Prominenter dan voorheen zijn de vioolpartijen, al zijn de arrangementen nog wat aarzelend. Enige wat ik voor de volgende plaat wens zijn wat meer jongen-meisje duetten à la Caitlin Cary & Thad Cockrell.

(Luister naar "Grapes Of Grain - It Slowly Fades")

2 / 5

Tegen beter weten in nog maar eens een plaat van Fennesz proberen, dan. Helaas, net als “Endless Summer” en “Venice” is ook dit nieuwe product, hoe knap gemaakt ook, niets meer dan volsagen oeverloos voortglibberende behangmuzak.

(Luister naar "Fennesz - Black Sea")

3.5 / 5

Bij vlagen zeer geslaagde en bij vlagen tamelijk moeizame electrodisco van het ernstig verknipte soort uit Finland. Op Fonal, dus dan weet je wel zo ongeveer hoe laat het is. Doet een beetje denken aan TV Resistori maar dan wat rechtlijniger.

(Luister naar "Eleanoora Rosenholm - Älä kysy kuolleilta, he sanoivat")

4.5 / 5

Sinds Waldo de los Rios is de techniek sterk verbeterd om klassieke muziek te herkauwen. Deze illustere technoproducers verwerken samples uit de orkestbanden van een Karajan-editie van Ravel en Mussorgsky en smeden die aaneen tot een suite die zich kan meten met de beste techno.
Eindelijk een Bolero op de gewenste 128 bpm verzucht von Oswald ergens. Of het van belang is te weten dat deze klassieke stukken aan de basis staan lijkt eigenlijk alleen voor puristen interessant.
Er wordt wel weer een ongekende inspiratiebron aangeboord. Helaas geen audiolink.

2.5 / 5

Tamelijk steriele boink-ploink uit de school van m-nus. Een flinke hoeveelheid gefriemel maakt dat je “Blank Fade” slechts met zeer veel goede wil minimalistisch zou kunnen noemen. Zielloos is de plaat echter wel, maar dat hoeft uiteraard geen bezwaar hoeft te zijn als je in de stemming bent voor wat vakkundig gemaakte robotmuziek.

3.5 / 5

Deels opgewekt, deels melancholieke neofolk van britse zangeres die met minimale middelen piano of gitaar en zang een sterk staaltje songwriting neerzet. Blijvertje.

(Luister naar "Essie Jain - the Inbetween")

3.5 / 5

Goed toegankelijke, ambachtelijk staaltje romantische orkestmuziek met subtiele electronische interpunctie. Zelfs nog toegankelijker dan IBM 1402. Themas doen sterk aan filmscores denken, daarom wat minder verrassend want het wordt allemaal wat gewoontjes terwijl oude platen van Johansson een verrassend nieuw invalshoek hadden.

(Luister naar "Johann Johansson - Fordlandia")

3.5 / 5

Behalve het accent van de rappers zijn ook de beats van mijn stadgenoten Zo Moeilijk typisch Nijmeegs want overduidelijk beïnvloed door de donkere techstep-beuk die hier jarenlang intens populair is geweest. Dat duistere geluid alleen al maakt “Nijmeegse Modo” de moeite van het aanhoren waard.

(Luister naar "Zo Moeilijk - Nijmeegse Modo")

2.5 / 5

Duits duo dat 70 minuten zielloze duitse techno brengt, streng geformatteerd op 120 bpm.
Dus lange nummers maar zo plat als een ansichtkaart. Niet geschikt voor de privesfeer tenzij
je werkt aan je germaanse lichaamscultus.

(Luister naar "Extrawelt - Schone Neue Extrawelt")

3 / 5

In tegenstelling tot die op voorganger “For The Middle Class” ontberen de stukken op “Eco, Arches and Eras” van het Noorse laptopfrunnikjazzgezelschap Huntsville een duidelijke structuur of opbouw zodat ze eigenlijk niet veel meer doen dan oeverloos voortkabbelen. Dat voortkabbelen doen ze dan wel weer heel behoorlijk, maar van dit gezelschap had ik eigenlijk meer verwacht.

(Luister naar "Huntsville - Eco, Arches and Eras")

4 / 5

Uitzinnige feestelijke CD, een echte groeiplaat, met bizarre tempowisselingen en de broeierigheid van een travestietenclub. Meer operette dan opera. Een gezelschap dat met een kwart van de mensen meer sfeer geeft dan I Am From Barcelona. Er zit wat disco tussen en wat funkpunk als Out Hud.
Waarom moet ik toch steeds aan Queen denken als ik dit hoor?

(Luister naar "Of Montreal - Skeletal Lamping")

3.5 / 5

Prettige pastiche op het genre van de psychedelische jaren 60 met zijn oeverloze en richtingsloze gedrogeerde artiesten als Amon Duul en vroege Floyd inclusief boeddhistische invloeden. Dit nieuwe trio is op te vatten als een supergroep ( een anachronisme uit de jaren 70). Je wordt ouder papa geef het maar toe!

(Luister naar "The Alps - III")

3.5 / 5

Ik zou ook mijn Easy Tiger-recensie kunnen knippen + plakken, maar ben de laatste tijd toch weer iets positiever over de man gaan denken. (Zie de rating) Tuurlijk, het is allemaal wat automatische piloterig, maar aan de lopende band aardige liedjes schrijven is ook een kunst. De laatste drie zijn dit keer het beste, met als favoriet Like Yesterday, dat drijft op één goeie (terugkerende) melodieuze inval.

(Luister naar "Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology")

4 / 5

Leuk om te zien hoe het art-work van de hoes een afspiegeling kan zijn van de inhoud: Zonnig ,speels, kleurrijk, afwisselend, kinderlijk en schematisch. Leidt dus tot een cd die bol staat door ideeenrijkdom: Van disco en soul via easy-listening tot dance, behoorlijk leunend op de jaren 80,
Yello, Moroder, Kraftwerk en Lindstrom in een blender, die koers. Uitstekend produkt!

(Luister naar "Michna - Magic Monday")

(Luister naar "Michna - Magic Monday")

3.5 / 5

Nog steeds niet de slechtste aller bijna instrumentale rockers, dit gezelschap uit Chicago. Deze keer doen ze ‘t met minder viezigheid, met meer etherische vrouwenzang (die slechts één nummer, “omen”, echt volledig verpest) en, vooral, met veel meer details in de muziek verwerkt. Aanrader.

(Luister naar "Pit Er Pat - High Time")